De Polderklimmers 2011

Op 9 juni 2011 doen we weer mee aan de Alpe d'HuZes, maar dit jaar met een nog groter team! Kijk op de vernieuwde website www.polderklimmers.nl of sponsor ons direct door op één van onze namen te klikken aan de rechterkant.

ADH6 Polderklimmers fotoreportage

6x (Thomas), 4x (Imi) en 4x (Ronald) Alpe d'Huez op één dag!

Op 3 juni was het dan eindelijk zover de start van de Alpe d'HuZes 2010! De camping ontwaakte al om 3 uur 's-ochtends en ook wij waren om die tijd al op om te kunnen starten om 5:10. De avond ervoor had Ronald al pannenkoeken gebakken en die aten we 's-ochtends om 3:30 met lichte tegenzin op. Na het ontbijt en een korte douche vertrokken we op de fiets naar de start. Joram was samen met John (onze mecanicien, soigneur, supporter etc.) al met de auto naar de top van de Alp gereden om ons na elke beklimming te kunnen opvangen met eten en drinken.

Het fietsen op de racefiets in het donker is ook een aparte ervaring. We hadden verschillende lampjes gemonteerd om enigszins zichtbaar te zijn voor het overige verkeer. Het overige verkeer bestond om 4:30 overigens bijna alleen uit mede fietsers. Na 8 km fietsen bereikten we de startlocatie, er bleken ons echter honderden mensen voor waardoor we vrijwel achteraan moesten starten. We waren echter in goed gezelschap want vlak voor ons stond Leontien van Moorsel die ook een aantal keer omhoog ging fietsen die dag. Na het startschot om 5:10 duurde het nog ongeveer een half uur voordat wij in beweging konden komen, kun je nagaan hoeveel mensen er al zo vroeg aan de start stonden!

Eenmaal gestart moest ik toch nog even naar het toilet en daarom besloot ik (Thomas) dat nog even te doen voordat ik de startlijn passeerde. Hierdoor startte ik uiteindelijk als allerlaatste van de grote groep en kon ik dus mooi beginnen aan een lange inhaalrace. Het bleek lastig om de hartslag op dit vroege tijdstip laag te houden. Ik zat dan ook al snel op een hartslag van tussen de 165 en 170 slagen per minuut. Waarschijnlijk mede doordat het zo verleidelijk is om zoveel mogelijk mensen te gaan inhalen.

De eerste bekende die ik inhaalde was Ingrid, iemand uit een ander Almeers team die we kennen van de door ons georganiseerde spinningmarathon. De volgende die ik tegenkwam was Imi, die er een lekker tempo in had zitten maar misschien ook wel een beetje hard van start was gegaan. Haar enthousiaste start had te maken met de extra lichte verzetjes die we de dag ervoor toch nog hadden laten monteren. Imi en Ronald bleken achter als kleinste verzet een 25 tandwiel te hebben en hadden andere mensen zien klimmen met lichtere verzetjes en dus een hoger beentempo wat in principe langer vol te houden is. Zij besloten daarom nog een 27 en 29 tandwiel te monteren. Ik kon met mijn lichtste verzet van 27 natuurlijk niet achter blijven en liet voor de zekerheid ook maar een 29 monteren. Na de eerste twee beklimmingen kwam dat verzet van pas! Tijdens de laatste twee beklimmingen voelde dit lichtste verzet zelfs zwaar.

Vlak voor de top van de eerste beklimming haalde ik ook Ronald in. Uiteindelijk bereikte ik na 1 uur en 27 minuten de top. Vervolgens heb ik wat gegeten, de bidons bijgevuld en heel veel warme kleren aangedaan voor een koude afdaling. Ook de afdaling verliep in eerste instantie goed. Ik was in staat ook in de afdaling een groot aantal mensen in te halen en te herstellen van de eerste klim. Toen ik vervolgens in bocht 13 iemand buitenom probeerde in te halen, voelde ik ineens mijn banden wegglijden en voor ik het wist lag ik op de grond. Mijn hoofd klapte op het asfalt en mijn de hele rechterflank van mijn lichaam kwam al schuurend over het asfalt tot stilstand. Het eerste wat door mij heen schoot was: "het zit erop, ik ben na één beklimming klaar!". Die gedachte had niet zozeer te maken met de verwondingen die ik had opgelopen, maar meer met de staat van mijn fiets. De ketting leek gebroken en het stuur leek compleet vervormd.

Bij toeval stond één van de wedstrijdleiders in de bocht en die kwam meteen naar mij toegesneld om te vragen hoe het met mij ging. Mijn antwoord was: "Nu kan ik niet verder, lekker is dat heb ik daar een heel jaar naar toegewerkt!?". Waarop hij nogmaals vroeg hoe het fysiek met mij ging. Ik besefte vervolgens dat mijn gezicht open lag en dat ik ook op de rest van mijn lichaam een aantal fikse schaafwonden had. Ik gaf dus aan dat het goed met mij ging maar dat mijn ketting gebroken was. Toen ik vervolgens controleerde of dat inderdaad het geval was, bleek mijn ketting er alleen af te liggen. Ik legde vervolgens mijn ketting weer snel om de tandwielen en controleerde de versnelling. Dat werkte allemaal, dus vroeg ik aan de wedstrijdleider of ik door kon. Hij gaf aan dat ik met zo'n verwrongen stuur niet kon afdalen, waarop ik de remmen controleerde en aangaf dat die nog werkte dus dat ik nog prima kon afdalen. Hij bleek het hier niet mee eens en stelde voor om de technische dienst te bellen, maar dat zou wel even gaan duren. Ik zag de 6x al in gevaar komen en stelde daarom voor om naar beneden te fietsen en daar de fiets te laten repareren. Voordat de wedstrijdleider kon antwoorden reed er net een materiaalman voorbij op een quad. We hielden hem staande en hij kon vervolgens vrij snel mijn fiets repareren, waarop ik weer toestemming kreeg om verder te fietsen.

Beneden aan de berg werd ik aangesproken door de medische staff die mij aanraden om langs de dokter te gaan in een grote truck aan de start. Vervolgens heb ik nog ongeveer 20 minuten bij de dokter gezeten voordat ik aan de tweede klim kon beginnen. Het medisch onderzoek van de dokter bestond voornamelijk uit een aantal vragen en wat tests om te bepalen of mijn oogkas niet gebroken was, mijn sleutelbeenderen niet gebroken waren en of ik geen hersenschudding had opgelopen. Dit bleek allemaal niet het geval, waarop ik na een kop soep aan mijn tweede beklimming kon beginnen.

In de tweede beklimming merkte ik dat mijn rechterkuit ongelooflijk stijf was geworden van de val. Gelukkig was het publiek extra enthousiast nu ik gehavend en wel weer met een beklimming bezig was. Sommige mensen spraken hun bewondering hierover hardop uit, anderen hoorde ik alleen tegen elkaar fluisteren: "Oh, die is gevallen". Joram stond mij bovenaan de berg op te wachten en voordat hij wilde gaan klappen zag hij de wond in mijn gezicht waarop ik hem zichtbaar zag schrikken. Hij had zich al wat ongerust gemaakt aangezien ik wel erg lang op me had laten wachten. Gelukkig kon ik hem snel geruststellen. Om de rest van de dag minder last van mijn kuit te hebben heb ik vervolgens mijn kuit laten losmaken door John. Dit was erg pijnlijk, maar het hielp wel. De derde beklimming had ik duidelijk minder last van mijn kuit.

Na de derde beklimming stonden ook mijn ouders bovenaan de berg om mij aan te moedigen en op te vangen. Ik had ze tijdens de massage al even gebeld om te vertellen dat ik was gevallen en dat het allemaal goed met mij ging. Dit om schrikreacties te voorkomen. Aan het einde van de derde klim fietste ik naast de voorzitter van Alpe d'HuZes Coen van Veenendaal. Hij sprak mij aan vanwege mijn verwondingen in mijn gezicht. Hij vroeg mij hoeveel keer ik van plan was de berg te beklimmen en hoeveel beklimmingen ik er al op had zitten. Toen ik vertelde dat dit mijn derde van de zes beklimmingen was, gaf hij aan dat ik de 6 wel zou halen. Dat gaf me weer wat vertrouwen in een goede afloop.

Bij de start van de vierde beklimming werd ik weer aangesproken door de dokter, die toch nog even wat tests wilde doen omdat mijn oog dikker was geworden. Toen ook die tests goed waren verlopen begon ik aan de vierde beklimming. Deze klim liep, mede door de warmte, voor geen meter en ik had moeite mijn snelheid boven de 6,5 km per uur te houden. Uiteindelijk bereikte ik, volledig uitgeput, toch de top. Mijn ouders en broer hadden meteen in de gaten dat ik aan het einde van mijn Latijn was. Ik ben vervolgens languit in het gras gaan liggen en speelde met de gedachten te stoppen. Tot op de dag van vandaag weet ik niet waarom ik ben doorgegaan. De slogan "opgeven is geen optie" en de uitspraak van Lance Armstrong "Pain is temporary, quitting lasts forever" schoten door mijn hoofd, maar ik kon alleen maar denken "ik kan niet meer".

Joram gaf vervolgens aan dat het moelijk zou worden om de 6x te halen, omdat het al drie uur was en ik om uiterlijk zes uur aan de laatste klim moest beginnen. Ik moest dus nog een keer afdalen, klimmen en weer afdalen in drie uur tijd. Op basis van mijn vierde klimtijd zou ik dit waarschijnlijk niet halen. Ik besloot het toch te proberen en na snel wat, tegen mijn zin, te hebben gegeten ging ik weer naar beneden voor de vijfde klim.

In de afdaling wist ik wonder boven wonder weer goed te herstellen en sprak ik met mijzelf af mijn snelheid niet meer onder de 7 km per uur te laten komen. Op die manier zou ik de klim binnen de twee uur rijden en met twee afdalingen van een half uur precies op tijd zijn voor de laatste klim. Het lukte in de klim vervolgens erg goed om mijn snelheid hoog te houden. Ik was zelfs in staat om in de bochten en op de minder steile stukken een tandje bij te schakelen. Uiteindelijk bereikte ik de top na ongeveer 1 uur en 40 minuten, waardoor er zelfs nog tijd was om even rust te nemen voordat ik aan de laatste afdaling en klim zou beginnen. Op de berg was iedereen enthousiast over de tweede adem die ik had gevonden. Ik kwam ook een stuk minder vermoeid over de streep dan na de vierde klim.

Na een korte pauze ben ik aan de laatste afdaling begonnen om vervolgens met een half uur speling te starten aan de laatste beklimming. Ook de laatste beklimming kon ik het tempo er weer goed inhouden. Om alle vrijwilligers en het publiek te bedanken ben ik even gestopt in bocht zeven en zestien. Dit waren de hele dag de gezelligste bochten geweest met live muziek en veel publiek. Uiteindelijk bereikte ik na ongeveer 1 uur en 50 minuten moe maar voldaan de top van de zesde beklimming! Ik werd onthaald door een enthousiaste menigte alsof ik net de koninginnerit in de Tour de France had gewonnen. Al snel besefte ik dat ik mijn doel had bereikt, 6x een buitencategorie col beklimmen op één dag!

Ook Imi bleek haar doel van vier beklimmingen bereikt te hebben. Voor haar was de derde beklimming het zwaarst geweest. Ondanks de vermoeidheid is ze toch begonnen aan de vierde beklimming, die ze vervolgens op haar gemak heeft gereden. Onderweg is ze een aantal bekenden tegengekomen, waaronder ook Joram die de geest had gekregen en ook een keer naar boven is gefietst. Met z'n allen zijn ze in een rustig tempo naar boven gefietst om gezamenlijk over de streep te gaan.

Ronald ging de hele dag als een speer, maar ook voor hem werd het tijdens de derde beklimming zwaar. Ondanks dat hij na drie beklimmingen zijn doel had bereikt, heeft hij toch besloten nog een vierde klim te doen. Hij heeft zijn doel dus met één extra klim overtroffen!

Uiteindelijk is er door alle fietsers nu al meer dan 10.000.000 euro opgehaald. Dit is nog maar het begin, want hier zitten de toezeggingen per beklimming nog niet eens bij. Als je een toezegging hebt gedaan, dan ontvang je binnenkort een mailtje over hoe je de betaling kunt voldoen. Het is tot de definitieve check uitreiking in Oktober sowieso voor iedereen nog mogelijk om een donatie te doen! Heb je nog niet gedoneerd of wil je na onze uitzonderlijke prestatie nog wat extra doneren, doe dat dan nu door te klikken op onze namen!

Bedankt voor alle support en donaties!

Imi, Ronald en Thomas

Fietsvakantie dag 6: Alpe d'Huez (2x)

Vanochtend zat het weer potdicht van de mist. Na een lekker ontbijt vertrokken we om 10 uur naar Alpe d'Huez. Onze buren waren nog even in de veronderstelling dat we vandaag 6x Alpe d'Huez gingen fietsen en vroegen of we daarvoor niet wat laat vertrokken. De start op 3 juni is inderdaad een stuk eerder om 5:10! Vandaag waren we als training wel van plan 2x achter elkaar de berg op te fietsen. Met name metaal is dit een moeilijke opgave.

Na een kilometer of 15 infietsen arriveren we bij de voet van de klim. Het is vandaag véél drukker dan maandag toen we ook de Hollandse berg opgingen. Toen kwamen we onderweg misschien 4 andere fietsers tegen. Vandaag waren het er zeker meer dan honderd. Het overgrote deel zijn Nederlanders en ongeveer 90% is man. Dat laatste is waarschijnlijk ook de reden dat Imi door werkelijk iedereen wordt aangemoedigd.

We starten de klim tegelijk met een grote groep Nederlandse fietsers met NRC Next shirtjes. Ook nu kan ik het natuurlijk weer niet laten zoveel mogelijk van de andere fietsers bij of voor te blijven. Dat lukt ook vandaag weer aardig zonder de hartslag al te hoog te laten oplopen. Imi en ik merken beiden dat onze conditie met sprongen vooruit gaat. Zeker Imi die normaal altijd hele hoge hartslagen had van makkelijk boven de 180 slagen per minuut. Vandaag fietst Imi echter met gemak de Alpe d'Huez op met een hartslag van rond de 165. Ook zijn onze hartslagen binnen no-time weer laag na een zware inspanning. Met name dat laatste is belangrijk als we de berg meer dan één keer op een dag willen fietsen.

Als ik in het dorp boven op de berg ben blijkt eigenlijk iedereen te stoppen op het pleintje net voor het tunneltje. De Tour de France finish is echter 1,5 kilometer verderop met ook nog wat stukken klimmen. Ik kan het daarom niet laten door te fietsen tot de officiële finish. Eenmaal daar aangekomen keer ik om en neem in een café een cola om op Imi te wachten. Als Imi even later arriveert komt ze er gezellig bij zitten en vraagt of ik het echt nog een tweede keer wil doen. Beneden aan de berg was het nog een idee van Imi om hem twee keer te fietsen en nu mag ik beslissen. Mijn hartslag is inmiddels alweer rond de 85 slagen per minuut en dus ben ik voldoende uitgerust voor een tweede keer.

Een tweede keer fietsen is met name mentaal zwaar omdat iedereen bovenkomt als winnaar en de meesten ook nog meteen in de auto stappen om terug te worden gebracht naar hun hotel. Om dus om te keren, naar beneden te fietsen en dan onderaan de berg weer om te keren om weer te beginnen met klimmen is best lastig. We doen het wel. De afdaling gaat een stuk sneller dan het klimmen, in een kwartiertje sta ik weer beneden. Imi volgt wat later omdat ze iemand met een lekke band heeft geholpen tijdens de afdaling.

Onderaan de berg maken we nog even een praatje met een groep die ook bij ons in het appartement blijkt te zitten en waarvan er een aantal rechtsomkeert hebben gemaakt voor de eerste bocht. Ze kijken dan ook nogal verbaasd als wij vertellen dat we voor een tweede keer omhoog gaan. Vergelijkbare gesprekken herhalen zich nog een paar keer in verschillende bochten waar mensen zitten uit te rusten van hun eerste keer. We spreken af de tweede beklimming wat meer bijelkaar te blijven, dus voor mij is de tweede beklimming wat relaxter dan voor Imi. Helaas gaat het ook vandaag weer regenen en dus fietsen we het laatste stuk eerst in de regen en later zelfs in de natte sneeuw.

Als we boven zijn besluiten we vanwege het weer meteen om te keren en via de binnendoor route naar ons appartement te fietsen. Na bocht 5 gaan we rechtsaf voor de alternatieve route die eerst nog een tijd geleidelijk omhoog loopt. Op zich geen straf omdat klimmen in slecht weer een stuk warmer en dus aangenamer is dan dalen. De afdaling die volgt blijkt helemaal een uitdaging omdat het weer mistig is geworden. Op sommige stukken zien we door de mist en de regen helemaal niks en moeten we dus vertrouwen op de belijning op de weg.

De afdaling eindigt aan de voet van de klim naar ons appartement. Ik doe die klim in mijn eigen tempo zodat ik Imi kan oppikken met de auto. Als ik haar uiteindelijk oppik blijkt ze slechts 3 haarspeldbochten verwijderd van ons appartement. Het is duidelijk dat Imi deze week een geweldige prestatie heeft geleverd en met sprongen vooruit is gegaan.

Nu lekker twee weken rustig aan om in vorm te komen en dan op 3 juni 6x die berg op...

Imi & Thomas

Fietsvakantie dag 5: Les Deux Alpes

Gisteravond samen gegeten met twee Nederlandse begeleiders van een groep spinners die vandaag zijn gearriveerd. Tijdens hun studie fietsten ze vaak Le Marmotte en bleven daarna plakken in Frankrijk om fietsgroepen te begeleiden. Ook na hun studie zijn ze het begeleiden blijven doen en vandaar dat ze een lang weekend in Frankrijk zijn. Erg gezellig om ervaringen te delen en te horen over mooie routes in de omgeving. Naast mooie verhalen ook verhalen over valpartijen in afdalingen waarbij ook mensen om het leven zijn gekomen. Extra oppassen dus in de afdalingen!

Vanochtend extra vroeg opgestaan om zoveel mogelijk van de dagelijkse ochtendzon te kunnen genieten. Helaas was het uitgerekend deze morgen vreselijk mistig. Daarom maar besloten om uitgebreid te ontbijten met zelfgemaakte crêpes en Frans stokbrood. Na het douchen bleek de mist al aardig opgetrokken en dus vertrokken we voor de klim naar Les Deux Alpes.

Ondanks de 30km fietsen naar de voet van de klim toch besloten vanuit het appartement te vertrekken en niet eerst een stuk de auto te pakken. De eerste 30km kunnen we mooi gebruiken om de benen los te fietsen en warm te worden. Die eerste 30km fietsen we ook gezellig samen. De laatste paar kilometer lopen eigenlijk al aardig omhoog en zijn hetzelfde als het begin van de klim van de Col du Lautaret.

Waren we de afgelopen dagen nog één van de weinige fietsers, vandaag zien we ineens het ene na het andere peleton langskomen. Het zijn bijna allemaal grote groepen Nederlandse wielrenners. Blijkbaar hebben veel mensen het lange weekend aangegrepen om naar Frankrijk te rijden en een paar mooie cols te fietsen. Als wij bij de voet van de klim naar Les Deux Alpes zijn stoppen we nog even om wat warme kleren uit te trekken en snel iets te eten. Vervolgens beginnen we beiden in ons eigen tempo aan de klim.

Net als Alpe d'Huez is elke haarspeldbocht genummerd en voorzien van de afstand tot de top. Mentaal is dat erg prettig, je fietst van haarspeldbocht naar haarspeldbocht en telt deze af tot de laatste bocht. De klim is duidelijk minder zwaar dan de klim naar Alpe d'Huez en het lukt mij goed om mijn hartslag laag te houden. Het wordt nooit heel steil en daarom fiets ik de klim in een wat zwaardere versnelling. Uiteindelijk breekt me dat aardig op in de laatste twee kilometer. Daarnaast is het niet heel duidelijk waar de klim precies ophoudt. Er is deze keer geen bord die de top markeert. Daarom besluit ik midden in het dorp bij een kaart van het plaatsje te stoppen en te wachten op Imi.

Ook Imi heeft de klim goed doorstaan, al heeft ze wel wat last van haar knieën van al het klimmen de afgelopen dagen. Als we boven wat gegeten hebben en warme kleren aangedaan beginnen we aan de afdaling. Deze keer eindelijk een keer een droge afdaling, dat maakt het meteen een stuk minder koud. Aan het eind van de klim haal ik een klein groepje Nederlandse fietsers in die ook op het vlakke stuk tussen Les Deux Alpes en Alpe d'Huez aardig doorfietsen. Met vol wind tegen fietsen we toch nog met een snelheid van tegen de 40km/h. Ik besluit door te fietsen naar de klim naar ons appartement zodat ik Imi weer met de auto kan oppikken.

Als ik aankom bij de laatste 5km klimmen naar ons appartement begint ook net de groep Nederlandse spinners aan deze klim. Heel blij ben ik daar niet mee aangezien ik niet graag verlies en dus vol naar boven fiets terwijl ik me eerder had voorgenomen rustig aan te doen. Met een hartslag van continue boven de 170 slagen per minuut fiets ik naar boven. Er zijn slechts drie man die me weten in te halen waarvan twee de begeleiders zijn waar we gisteravond mee hebben gegeten. Heel ervaren fietsers dus. Overigens moet ik toegeven dat ons appartement iets onder de top van de col ligt en dat ik dus eerder stop dan de grote groep spinners.

Eenmaal aangekomen trek ik snel andere schoenen aan en pak de auto naar beneden. Met de auto zie ik de meeste spinners nog naar boven fietsen. Het zijn zoveel fietsers dat een lokale Franse boer met zijn vrouw langs de kant staat om ze aan te moedigen. Op ongeveer 3km klimmen van ons appartement kom ik Imi tegen. Ze blijkt geen drinken meer te hebben en is dus maar wat blij dat ik haar even oppik met de auto en dat ik ook nog eens een bidon Isostar mee heb genomen!

Na het fietsen hebben we nog even op de camping rondgelopen waar we tijdens de Alpe d'HuZes verblijven. Het ziet er allemaal netjes uit. Nu zitten we lekker bij de gashaard aan een borrel en een hapje. Straks gaan we gezamelijk met de grote groep spinners eten. We zijn benieuwd naar hun ervaringen.

Imi & Thomas

Fietsvakantie dag 4: Col d'Ornon

Na de eerste, mede door de weersomstandigheden, zware drie dagen had Imi vandaag besloten een rustdag te nemen. Niet onverstandig aangezien elke beweging haar pijn lijkt te doen door de vele klimkilometers. Ook ik voelde de voorgaande dagen vanochtend in de benen maar besloot toch een rondje te fietsen met als hoogtepunt de Col d'Ornon.

De Col d'Ornon ligt tegenover Alpe d'Huez en start ook vanuit Bourg d'Oisans. Het is een wat minder zware col dan de cols van de voorgaande dagen. De 11 kilometer lange weg met een gemiddeld stijgingspercentage van 5,8% brengt je naar 1373 meter. De col van 2de categorie is 5 keer opgenomen geweest in de Tour de France.

De benen voelden goed vandaag. Ik was in staat in een hoog tempo naar boven te fietsen en onderweg een stuk of 8 mensen in te halen. Imi was mij gevolgd met de auto en heeft onderweg een aantal mooie actiefoto's gemaakt. Met nog 2,5 kilometer te gaan spraken we af dat Imi mij op de top zou opwachten. Imi dacht echter dat de top bij het eerste bord Col d'Ornon lag, maar de daadwerkelijke top bleek nog 1,5 kilometer verderop te liggen. Dat betekende dat ik na een eindsprint nog 1,5 kilometer verder moest klimmen.

Op de top nog een paar foto's gemaakt als bewijs om vervolgens aan de afdaling te beginnen. Helaas begon het vlak voor de afdaling weer te regenen, dus ook deze afdaling was weer koud en nat. Om die reden onderaan de berg besloten niet terug te fietsen naar het appartement maar lekker in de warme auto te stappen.

De rest van de dag lekker rustig aan gedaan en het nieuws gevolgd over het vliegtuigongeluk in Tripoli. Morgen staat Les Deux Alpes op het programma.

Imi en Thomas

Fietsvakantie dag 3: Col du Lautaret

Vandaag alweer de derde dag van de fietsvakantie. Gisteravond voelden de benen behoorlijk vemoeid. Om toch enigszins velichting te krijgen elkaars benen losgemasseerd. Dat hielp... eventjes!

De grote groep spinners bleken gisteren vertrokken waardoor we nog maar met zijn vieren bij het eten waren. Hierdoor konden we in een gemeenschappelijke ruimte in ons eigen appartementencomplex eten. De gemeenschappelijke ruimte bleek een prachtige opgeknapte oude stal, heel sfeervol ingericht en lekker warm door de grote gashaard.

Door de kleinere groep was het eten ook nog een stukje luxer dan het al was. We begonnen met een soort soufflé van ricotta, gevolgd door gebakken aardappeltjes, gegrilde groente en een stuk varkensrollade met een grove mosterdsaus. Het toetje bestond uit twee soorten italiaans ijs met vers fruit. Een heerlijk maal, zeker na een lange dag fietsen.

Vanochtend begonnen met zelfgemaakte crêpes, dat bleek nog lastig in een pan met slechte antiaanbaklaag. Lekker was het wel en voldoende calorieën voor een zware dag. Om de benen niet al teveel te belasten hadden we voor vandaag de Col du Lautaret uitgekozen. Weliswaar een lange klim van ruim 34 kilometer maar met een gemiddeld stijgingspercentage van slechts 3,8%. Lekker ontspannen dus, dachten we...

Om ons de laatste klim naar het appartement te besparen besloten we de fietsen op de auto te zetten en naar Bourg d'Oisans te rijden. Vanaf hier zou het naar de top van de klim precies 40 kilometer zijn en dus in totaal 80 kilometer fietsen. We begonnen wederom in een lekker zonnetje, maar we hadden wel beiden last van ons zitvlak. Een bekend wielerkwaaltje. Gelukkig voel je dat na een tijd fietsen niet meer, zolang je op het zadel blijft zitten tenminste.

Na 5km warmfietsen begon de klim meteen met het steilste stuk van 7,5%. Om niet de hele dag alleen te fietsen besloten we bij elkaar te blijven, wat dus betekende dat ik mijn klimtempo aanpaste aan dat van Imi. Na het eerste stuk volgde een lang stuk dat geleidelijk omhoog liep. Helaas begon het ook te miezeren, maar de prachtige natuur maakte een hoop goed.

In een dorpje halverwege de klim besloten we iets te drinken. Net toen we weer wilden vertrekken kwamen er twee Vlaamse wielrenners binnen. Ze bleken net op de top geweest en vertelden dat het vreselijk koud en winderig was op de top. Hierdoor zakte de moed bij Imi een beetje in de schoenen en bovendien had ze nog niet genoeg gegeten waardoor de man met de hamer tegenkwam. Inmiddels was het ook vreselijk hard gaan regenen en waren we ondanks de regenjacks al aardig doorweekt. We spraken daarom af dat ik in mijn eigen tempo naar boven zou fietsen.

Enthousiast begon ik in mijn eigen snellere tempo aan de laatste 8km. In het begin ging dat prima, maar al snel kwam ik vol in de wind en werd de regen hagel. Nu ben ik als polderklimmer natuurlijk wel een beetje gewend aan wind, maar in combinatie met een stijgingspercentage van 6% valt dat echt vies tegen. Eenmaal boven snel een foto gemaakt van het bord Col du Lautaret 2058m met als bewijs ook mijn fiets op de foto uiteraard! Vervolgens zoveel mogelijk kleren aangetrokken om aan de koude en natte afdaling te beginnen.

Niet al te lang daarna kwam ik Imi tegen in een ruïne waar ze lekker droog kon wachten. Imi bleek ook nog tot 2,5 kilometer onder de top geklommen en was daar terecht trots op. Ook Imi trok lekkere warme kleren aan, al was ze niet zo blij dat ik op de top had besloten haar extra warme handschoenen aan te trekken in plaats van die van mij. Haar warme handschoenen waren van het korte stuk dalen al kletsnat geworden en Imi was dus aangewezen op mijn minder warme handschoenen.

De lange afdaling was gelukkig minder koud dan de afdaling van de Croix de Fer. Dit kwam met name door het lagere dalingspercentage en de minder scherpe bochten. Hierdoor konden we lekker doortrappen om warm te blijven. In de klim zaten ook een aantal donkere tunneltjes. In de afdaling moesten we in één van die tunneltjes vol in de remmen. Een vrachtauto en een camper blokkeerden de weg. Ze probeerden tegelijkertijd in tegengestelde richting door de tunnel te rijden. Nadat Imi er met haar timmermans ogen naar had gekeken was de conclusie dat het niet paste. Ze vertelde daarom aan de Belgische bestuurder van de camper dat hij achteruit moest. Dit deed hij gelukkig ook waardoor wij onze afdaling konden vervolgen.

Eenmaal beneden waren het nog 5 natte kilometers naar de auto. Ik was zo koud dat ik mijn tenen niet meer kon bewegen en zat uiteindelijk rillend achter het stuur. Imi had gelukkig iets minder last van de kou. Terug in het appartement snel onder de douche om op te warmen.

Nu lekker aan de borrel en morgen voor Imi een rustdag. Ik ben nog wel van plan een klein colletje in de buurt te fietsen als het weer het toelaat. Je bent per slot van rekening niet dagelijks in de Alpen...

Imi en Thomas